Ustawienia rodzinne

Koncepcja tzw. ustawień rodzinnych jako metody psychoterapeutycznej opracowana została przez amerykańskiego psychologia Berta Hellingera. Metoda ta wywodzi się bezpośrednio z psychologii systemowej i zakłada istnienie w systemach rodzinnych tzw. "pierwotnego porządku". Zaburzenie owego porządku może poważnie wpływać na kolejne pokolenia rodziny prowadząc do problemów nękających przede wszystkim najmłodszych jej członków.

Według koncepcji Hellingera system rodzinny rządzi się bardzo sztywnymi regułami, z których najważniejszą jest dążenie do równowagi. W rezultacie osoby żyjące współcześnie mogą być uwikłane w losy członków rodziny, o których istnieniu nie miały nawet pojęcia. Metoda ustawień rodzinnych w praktyce polega na przestrzennym ustawieniu członków rodziny reprezentowanych przez uczestników grupy w pomieszczeniu. Zadaniem terapeuty jest skorygowanie dysfunkcyjnego ustawienia, które prowadzi do przywrócenia równowagi w systemie oraz należytego porządku w rodzinie.

Metoda ustawień rodzinnych jest szczególnie polecana w przypadku zdarzeń losowych dotykających rodzinę, do których zaliczyć można poronienia, niespodziewane zgony bliskich, przemoc domową, gwałtowną utratę majątku, kalectwo, ciężkie choroby czy choroby psychiczne. Do zadań terapeuty stosującego tę metodę, oprócz prowadzenia terapii, należy również zebranie jak największej ilości faktów z życia rodziny oraz poszczególnych jej członków.